Daily Archives: აპრილი 1st, 2009

ოხ,ეს ფეხბურთი !

ჩემს ნაწერებს გადავავლე თვალი და გამიკვირდა როცა აღმოვაჩინე,რომ არცერთი პოსტი ფეხბურთზე არ იყო.გამიკვირდა იმდენად,რამდენადაც ეს სპორტია მთელი ჩემი ცხოვრების თანმდევი,ეს არის სპორტი,რომელსაც ცხოვრების ზუსტად 15 წელი შევწირე და რომ გამმართლებოდა,დღეს ალბათ რომელიმე ევროპის რაგინდარა გუნდში ვითამაშებდი,მაგრამ ყველაფერი სხვანაირად განვითარდა და მეც ფეხბურთზე გულშემატკივრის სტატუსით მიწევს წერა და არა როგორც მოქმედი,პროფესიონალი ფეხბურთელი.ქართული ფეხბურთის კრიტიკა რომ დავიწყო,ამით ველოსიპედს არ გამოვიგონებ,მაგრამ ფეხბურთში ოდნავ მაინც ჩახედული თითეული ადამიანი დამეთანხმება,რომ ქართული ფეხბურთი,როგორც სპორტი საღათას ძილს არის მიცემული და კაციშვილმა არ იცის როდის იხილავს დღის სინათლეს.
ჩვენ ის ქვეყანა არ ვართ,რომელმაც მსოფლიო ფეხბურთს ისეთი ვარსკვლავები აჩუქა როგორებიც იყვნენ : გუცაევი,მესხი,მეტრეველი,ყიფიანი და სულაქველიძე ?! მათი თამაშის მხოლოდ ჩანაწერები მაქვს ნანახი,მაგრამ განა ეს ცვლის სიტუაციას ?! კარგად მახსოვს უკვე 90–იანი წლების საქართველოს მართლაც ძალიან ძლიერი ნაკრები:არველაძე,ქინქლაძე,ქეცბაია,ჯამარაული,ყაველაშვილი,ნემსაძე,ცხადაძე,რომლებიც ტოლ–სწორად ეთამაშებოდნენ ევროპის ტოპ გუნდებს და ხშირად გამარჯვებაც არ იყო უცხო,განა ის არ იყო ჩვენი ნაკრები,რომელმაც სტოიჩკოვის ბულგარეთის ნაკრებს უფასო საფეხბურთო გაკვეთლი ჩაუტარა ?! ნუთუ ის ქვეყანა არ ვართ,რომლებმაც პოლონეთი მიწასთან გავასწორეთ თბილისში 3:0 ?! განა ის ნაკრები არ გვაყავდა,რომელიც იტალია ფრე ეთამაშა ?! განა ის ნაკრები არ გვყავდა ,რომელიც შესარჩევში მესამე ადგილზე გავიდა ჩივაძის ხელმძღვანელობით ?! და კიდევ რამდენი ასეთი სასიამოვნო მომენტის გახსენება შეიძლება,რომლებიც საკუთრი თვალით მაქვს ნანახი.გახსოვთ ქეცბაიას თავდაუზოგავი თამაში,რომელიც „სისხლს ანთხევდა“ მოედანზე და ბოლომდე ჯიგრით თამაშობდა ? გახსოვთ მისი გმირული თამაშები ნაკრების შემადგენლობაში ?! დღეს კი რა გვჭირს ?! კვიპროსისა და ჩერნოგირიის დონის გუნდებთან მოგებაზე ვოცნებობთ და ხშირ შემთხვევაში ეს ამოცანაც გადაუჭრელ პრობლემად იქცევა ხოლმე.თუმცა როგორ გინდა მოიგო როცა ნაკრებში ერთი–ორი ფეხბურთელის გარდა ყველა საშუალოზე დაბალის დონის მოთამაშე გვყავს? ნურავინ მიწყენს მაგრამ ლობჯანიძის,კლიმიაშვილის,დაუშვილის,სირაძის,მარცვალაძის,შაშიაშვილის,ოდიკაძისა და კაშიას იმედზე მყოფი ქართული ფეხბურთი ისეთივე პერპექტიულია,როგორც ძირგახვრეტილი გემი შუა ოკეანეში.ნასკებივით ვიცვლით მწვრთნელებს,მაგრამ შედეგი როგორც ყოვეთვის არ გვაქვს,დიდი–დიდი შესარჩევში ერთი თამაში ნორმალურ დონეზე ვითამაშოთ და ჩვენი ნაკრები უკვე მსოფლიო ჩემპიონატის ფინალურ ეტაპზე გვგონია,გახსოვთ შოტლანდიასთან მოგებული თამაში თბილისში? ყველას ეგონა ამ თამაშის შემდეგ ჩვენი ნაკრები იფრენდა,მაგრამ შემდეგ თამაშშივე მოგვიჩიენს ჩვენი ადგილი,რომელიც სადღაც ნაგვის ბუნკერთან ახლოს მდებარეობს.შორს რომ არ წავიდე,გავიხსენოთ სულ ცოტა ხნის წინ თბილისში ჩატარებული მატჩი ბულგარელებთან,ყველა იძახდა – ნახე რა მაგრად ითამაშეს ჩვენმა ბიჭებმაო,მაგრამ შემდეგი თამაში როგორც ყოველთვის მიწაზე დაშვებისა იყო,როცა ჯერ ირლანდიამ გადაგვიარა(მსაჯებთან ერთად),ხოლო შემდეგ კვიპროსმა „ შეგვისრულა“ და თან ისე შეგვისრულა,რომ ალბათ რამდენიმე წელი ვერ „გამოვიღებთ“ … ! საქართველოს ჩემპიონატზე ლაპარაკი აღარც ღირს,ამას თუ ჩემპიონატი ჰქვია საერთოდ.საქართველოს ჩემპინატის დონე ევროთასებზე ჩანს ხოლმე და თან ისე მკაფიოდ,რომ კომენტარიც კი დაგეზარება,იმდენად უსუსურები არიან ჩვენი გუნდები იგივე მალტისა და ლუქსემბურგის კლუბებთან. ხშირად ამბობენ,რომ თაობათა ცვლა მიმდინარეობსო,მაგრამ ამას უკვე მინიმუმ 7–8 წელია გაიძახიან და რით აღარ მოვიდა ეს ახალი თაობა ?! რით ვერ დაფრთიანდნენ ეს ახალგაზრდა ფეხბურთელები,რომელბზედაც ასეთ „დიდ“ იმედებს ამყარებდნენ სპეციალისტები ?! ჩვენი პრობლემა რომ ბავშვთა ფეხბურთში უნდა ვეძიოთ ეს არაახალია და ამას ყველა ამბობს,მაგრამ მათი მათქვამები ხშირ შემთხვევაში ნათქვამებდვე რჩება,ხოლო პრობლემა გადაუჭრელად.ამაზრზენი იყო ფეხბურთის ფედერაციის ბოლო საპრეზიდენტო არჩევნები,ნემსაძემ მოიგო,მაგრამ დღესაც პრეზიდენტად ახალკაცი გვყავს,ამით ყველაფერია ნათქვამი ?! პოზიტიურზე სალაპარაკო თითქმის არ მაქვს,რადგან ასეთები ძალიან იშვიათად ხდება დღევანდელ ქართულ ფეხბურთში.ბოლოს პერიოდის ერთ–ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი და დასამახსოვრებეი ფაქტი ალბათ მაინც გოცირიძის ტრანსფერი იყო ,რომელიც „დნეპრმა“ 1 000 000 ევროდ იყიდა ზესტაფონისგან. ფეხბურთზე კიდევ ძალიან ბევრჯერ დავწერ და იმედი მაქვს,რომ პოზიტივი უფრი მეტი იქნება პოსტში,ვიდრე ნეგატივი…

პ.ს. ეხლა სტადიონზე მივდივარ და იმედია არ წავაგებთ მაინც…

გზაჯვარედინზე …

დიდი ხანია აღარ დამიწერია და ამის ობიექტური მიზეზები მქონდა,ჯერ ინტერნეტი მქონდა გათიშული,მერე ბათუმში ვიყავი,ბოლოს ძმაკაცის „რამდენიმე დღიანი“ დაბადების დღე იყო და საბოლოოდ საკმაოდ ხანგრძლივი პაუზა გამომივიდა.სიმართლე რომ ვთქვა,ეხლაც არ ვიცი რაზე დავწერო,მაგრამ დავიწყებ და რაც გამოვა,გამოვა…
ბოლო პერიოდში ძალიან ხშირად მესმის გადაგვარების პრობლემა და ამას რაოდენ გასაკვირიც არ უნდა იყოს,ახალაზრდებისგან ვიგებ.ზოგი ქალიშვილობის ინსტიტუტს აკრიტიკებს,ზოგი girlfriend&boyfriend-ის ინსტიტუს,ზოგიც ყველასა და ყველაფერს ერთნაირად აკრიტიკებს,მერე რა თუ დიდად არ ერკვევა იმ საკითხში,მთავარია რომ თავისი,ხშირ შემთვევაში ლოგიკას მოკლებული,აზრი დააფიქსიროს და სულ არ აინტერესებს არანაირი გარეშე და ზე–მოქმედი ფაქტორი,რომლებიც პირდაპირ კავშირში არიან ზემოთ აღნიშნულ პრობლემებთან.
საკვირველია?!ევროპისაკენ მივისწრაფვით და ძველ ტრადიციებსა და კულტურას მივტირით,ნატოსკენ მივისწრაფვით და მეფესა და მის დაქვემდებარებაში მყოფ ჯარზე ვონცებობთ(ეს ერთმა „მაგარმა“ პოლიტიკოსმა თქვა),ვცდილობთ ყველაფერში დასავლეთსა და ამერიკას მივბაძოთ და მათი მხოლოდ მანქანა და მაპატიეთ და ძონძები გვაინტერესებს.გლობალიზაცია ნებისმიერ შემთხვევაში გარდაუვალია,მაგრამ ჩვენ ოქროს შუალედის გამონახვის პესპექტივით არც აქეთ ვართ და აღარც იქეთ,ვართ სადღაც ევროპისკენ მიმავალ გზასა და ტრადიციებს შორის გაჩხერილნი და თავს დასავლური ტიპის ქვეყნის შვილებს ვეძახით.ვოცნებობთ ნიუ–იორკში,ვაშინგტონში,რომში,პარიზში,მადრიდსა და ბერლინში უვიზოდ გამგზავრებაზე და წარსულს ვებღაუჭებით.დემოკრატიულობასა და ნების თავისუბლებაზე თავს ვდებთ და „პირსინგიან“ და არაორდინალურად ჩაცმულ ადამიანებს დედას ვაგინებთ და საზოგადოებიდან ვრიყავთ,საპარლამენტი ქვეყანაზე ვოცნებობთ და ამის მიღწევა ბამბის ნაყინის ჭამასავით ადვილი გვგონია,ქორწინებამდე სექსს ამორალურს ვეძახით და ქორწილის შემდეგ გაშორებას – გამოუვალ მდგომარეობას(ამაში იმხელა აზრი ჩავდე,მარტო მე თუ მივხვდები),ქალიშვილი ცოლი ეს –დოგმაა,არაქალიშვილი ქალი კი ბოზი,რკინის ლოგიკაა,მაგრამ ქართული ლოგიკაა…ტრადიციების წინააღმდეგი არასოდეს ვყოფილვარ დ არც ეხლა ვარ,მაგრამ თუ გვინდა რომ ზემოთ აღნიშნული რომელიმე მიზანი ან ოცნება ჩანასახშივე არ მოვკლათ,ჩვენში ფასეულობების შეცვლა და მათი გადაფასება უნდა დაიწყოს.იმას არ ვიძახი,რომ მაინცდამაინც პიდარასტები უნდა გვიხაროდეს და სექსის პროპაგანდას ვეწეოდეთ,უბრალოდ ყველაფერი ზომიერებისა და ნორმის ფარგლებში მოვაქციოთ და მერე ყველაფერი თანდათან,ეტაპობრივად მოიტანს ჩვენთვის სასურველ შედეგს…